چند هفته ای هست سریال "شوق پرواز" که روایتگر زندگانی شهید عباس بابایی است در حال پخش از شبکه یک سیما است.
به ایرادات این سریال نمیخواهم بپردازم چرا که می ترسم همین آب باریکه ای هم که در رسانه ضرغامی باقی مانده نیز بخار شود و جایش سیل هرزآبهایی چون ساختمان پزشکان و خنده بازار و ساعت شنی و شمس العماره و بزنگاه و آشپزباشی و نون و ریحون و سقوط یک فرشته و یک وجب خاک و سه پنج دو، سه دونگ سه دونگ و جهارچرخ و پنج کیلومتر تا بهشت و هفت و نود و مراسم خودتقدیری معاون سیما پر کند.
بنابراین آقای ضرغامی! دستت طلا! خاضعانه، خالصانه، خاشعانه از شما ممنونم که بالاخره بعد این همه سال از شروع مدیریتت بالاخره هوس کردی تا زندگی یکی از سرداران شهیدمان را به تصویر کشی.
اما در گوشی سوالی را می پرسم! به نظر شما چرا کارگردانهای ما اینقدر علاقه دارند زندگانی خلبانان شهید را به تصویر بکشند؟! اگر تمام فیلم و سریالهای بعد از جنگ و دفاع مقدس را مرور کنیم می بینیم از میان این همه شهید و ایثارگر، صرفا به زندگی تعدادی کمتر از انگشتان دست پرداخته اند که تازه از میان آنها ۴شهید، از خلبانان انتخاب شده است.
شهید علی اکبر شیرودی، شهید احمد کشوری، شهید عباس دوران و حالا شهید عباس بابایی اما تا کنون هیچ فیلم یا سریالی راجع به خیل عظیم فرماندهان بسیجی مانند باکری ها، خرازی، زین الدین، همت، چمران، دستواره، باقری، کریمی ها(عباس و داوود)، دقایقی، اقارب پرست، متوسلیان، جهان آرا، هاشمی، کاوه، کاظمی ها(احمد و ناصر)، کلهر، بقایی، بروجردی، کلاهدوز، علم الهدی و... ساخته شده است و تا آنجایی که حافظه ام یاری می کند صرفا درباره شهید برونسی فیلمی مستقل تولید شده است.
احتمالا سریال یا فیلم بعدی سینما یا تلویزیون مربوط به زندگی شهید فکوری یا ستاری خواهد بود اما اگر این گونه هم باشد من به شخصه دست و پای عزت الله ضرغامی را بوسه باران خواهم کرد. دلیلش را در پاراگراف دوم گفتم!
